SylabUZ

Wygeneruj PDF dla tej strony

Wstęp do translatoryki - opis przedmiotu

Informacje ogólne
Nazwa przedmiotu Wstęp do translatoryki
Kod przedmiotu 09.4-WH-FGP-WDT
Wydział Wydział Humanistyczny
Kierunek Filologia germańska
Profil ogólnoakademicki
Rodzaj studiów pierwszego stopnia
Semestr rozpoczęcia semestr zimowy 2019/2020
Informacje o przedmiocie
Semestr 3
Liczba punktów ECTS do zdobycia 3
Typ przedmiotu obowiązkowy
Język nauczania niemiecki
Sylabus opracował
  • dr hab. Marek Biszczanik
Formy zajęć
Forma zajęć Liczba godzin w semestrze (stacjonarne) Liczba godzin w tygodniu (stacjonarne) Liczba godzin w semestrze (niestacjonarne) Liczba godzin w tygodniu (niestacjonarne) Forma zaliczenia
Ćwiczenia 30 2 18 1,2 Zaliczenie na ocenę

Cel przedmiotu

Celem zajęć jest zapoznanie studentów z podstawową terminologią z dziedziny translatoryki, wskazanie zasadniczych problemów pojawiających się w procesie przekładu ustnego i pisemnego tekstu  oraz omówienie technik i operacji translatorycznych stosowanych przez tłumaczy w celu radzenia sobie z nimi. Niemniej istotnym aspektem zajęć jest przedstawienie rodzajów i historii przekładu, specyfiki zawodu tłumacza, różnorodnych aspektów tłumaczenia jako procesu językowego i interkulturowego, głównych typów przekładu ustnego i pisemnego, zasad oceny przekładu oraz etycznego wymiaru pracy tłumacza. Uczestnicy kursu poznają zaawansowane metody translatorycznej analizy, interpretacji i wartościowania tekstów.

Wymagania wstępne

Znajomość języka niemieckiego co najmniej na poziomie B2.

Zakres tematyczny

Zakres tematyczny zajęć obejmuje następujące zagadnienia:

  • współczesna i historyczna myśl przekładoznawcza 
  • charakterystyka poszczególnych rodzajów przekładu pisemnego i ustnego (przekład tekstów pisanych, tłumaczenie konsekutywne, symultaniczne, à vista, szeptane, środowiskowe, przekład audiowizualny) 
  • cechy przekładu jako aktu komunikacji międzyjęzykowej i międzykulturowej (model komunikacyjny O. Kadego)
  • typy odpowiedników międzyjęzykowych (pojęcie ekwiwalentu pełnego, częściowego i zerowego)
  • pojęcie przekładalności (aksjomat W. Kollera i spór o uniwersalia) i zjawisko nieprzekładalności (kulturowej i językowej)
  • sposoby radzenia sobie z nieprzekładalnością względną, transfer i werbalizacja
  • maksymy przekładowe oraz typy błędów przekładowych
  • warsztat tłumacza: etapy procesu przekładu (zasady wstępnej analizy tekstu, wariantowe poszukiwanie ekwiwalentu, rola tekstów paralelnych)
  • adekwatność, akceptowalność i lojalność w przekładzie
  • hierarchia rodzajów znaczenia a typ komunikatu
  • Kolokacje, idiomy, neologizmy, archaizmy, fałszywi przyjaciele tłumacza, interferencja, językowe sposoby eufemizowania

 

 

Metody kształcenia

Prezentacja, dyskusja, przekład, translatoryczna analiza tekstu.

Efekty kształcenia i metody weryfikacji osiągania efektów kształcenia

Opis efektu Symbole efektów Metody weryfikacji Forma zajęć

Warunki zaliczenia

Warunkiem zaliczenia przedmiotu jest uzyskanie pozytywnych ocen z kolokwiów, prac pisemnych i odpowiedzi ustnych; obecność i aktywność na zajęciach; terminowe wykonywanie zadań domowych. 

 

Obciążenie pracą

Obciążenie pracą Studia stacjonarne
(w godz.)
Studia niestacjonarne
(w godz.)
Godziny kontaktowe (udział w zajęciach; konsultacjach; egzaminie, itp.) 40 25
Samodzielna praca studenta (przygotowanie do: zajęć, kolokwium, egzaminu; studiowanie literatury przygotowanie: pracy pisemnej, projektu, prezentacji, raportu, wystąpienia; itp.) 40 50
Łącznie 80 75
Punkty ECTS Studia stacjonarne Studia niestacjonarne
Zajęcia z udziałem nauczyciela akademickiego 1,5 1
Zajęcia bez udziału nauczyciela akademickiego 1,5 2
Łącznie 3 3

Literatura podstawowa

  • Koller, W.: Einführung in die Übersetzungswissenschaft, Wiebelsheim 2001.
  • Pieńkos, J.: Podstawy przekładoznawstwa. Od teorii do praktyki, Kraków 2003.
  • Snell-Hornby, M., Hönig H.G., Kussmaul P., Schmitt P.A. (Hrsg.): Handbuch Translation. Tübingen 1998.
  • Hönig, H.: Strategie der Übersetzung : ein Lehr- und Arbeitsbuch, Tübingen 1991.
  • Ponadto dodatkowa, indywidualnie dobrana przez wykładowcę literatura, każdorazowo udostępniana studentom.

 

Literatura uzupełniająca

  • Kubińska, O., Kubiński, W. (red.), Przekładając nieprzekładalne, Gdańsk, 2000 (I), 2005 (II), 2008 (III).
  • Eco, U.: Quasi dasselbe mit anderen Worten. Über das Übersetzen, übers. von B. Kroeber, München 2006.
  • Dąmbska-Prokop U., Mała encyklopedia przekładoznawstwa, Częstochowa, 2000.
  • Dedecius K., Notatnik tłumacza, Warszawa, 1988.
  • Lipiński, K.,Vademecum tłumacza, Kraków 2000.
  • Tryuk, M., Przekład ustny środowiskowy, Warszawa 2006.
  • Tryuk, M., Przekład ustny konferencyjny, Warszawa 2007.
  • Tomaszkiewicz, T., Przekład audiowizualny, Warszawa 2008.
  • Grucza, F., Tłumaczenie, teoria tłumaczeń, translatoryka, [w:] F. Grucza (red.), Problemy translatoryki i dydaktyki translatorycznej, Wyd. UW, 1986.
  • Hejwowski K., Przekład: mity i rzeczywistość. Kognitywno-komunikacyjna teoria przekładu, PWN, 2004.
  • Ende, A-K., Weilandt, A: Alles hängt mit allem zusammen: translatologische Interdependenzen : Festschrift für Peter A. Schmitt, Berlin 2013.
  • Thome, G.: Übersetzen als interlinguales und interkulturelles Sprachhandeln: Theorien – Methodologie – Ausbildung (TRANSÜD. Arbeiten zur Theorie und Praxis des Übersetzens und Dolmetschens), Berlin 2012.
  • Ponadto dodatkowa, indywidualnie dobrana przez wykładowcę literatura, każdorazowo udostępniana studentom.

 

Uwagi

brak


Zmodyfikowane przez dr Piotr Krycki (ostatnia modyfikacja: 31-05-2019 11:10)