SylabUZ

Wygeneruj PDF dla tej strony

Historia architektury VI - opis przedmiotu

Informacje ogólne
Nazwa przedmiotu Historia architektury VI
Kod przedmiotu 02.1-WI-ArchP-HAVI-S21
Wydział Wydział Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska
Kierunek Architektura
Profil ogólnoakademicki
Rodzaj studiów pierwszego stopnia z tyt. inżyniera architekta
Semestr rozpoczęcia semestr zimowy 2021/2022
Informacje o przedmiocie
Semestr 6
Liczba punktów ECTS do zdobycia 2
Typ przedmiotu obowiązkowy
Język nauczania polski
Sylabus opracował
  • dr hab. Michał Pszczółkowski, prof. UZ
Formy zajęć
Forma zajęć Liczba godzin w semestrze (stacjonarne) Liczba godzin w tygodniu (stacjonarne) Liczba godzin w semestrze (niestacjonarne) Liczba godzin w tygodniu (niestacjonarne) Forma zaliczenia
Ćwiczenia 15 1 - - Zaliczenie na ocenę
Wykład 15 1 - - Egzamin

Cel przedmiotu

Celem w zakresie wiedzy jest zapoznanie studenta z najważniejszymi zagadnieniami i problemami, związanymi z historią architektury powszechnej, w tym terminologią związaną z architekturą historyczną.

Celem w zakresie umiejętności odróżniania stylów architektonicznych i określania ich cech, przybliżonego datowania budynku na podstawie cech formalnych oraz umiejętności wykorzystania form architektury historycznej jako inspiracji twórczej, nauczenie studenta pozyskiwania informacji z literatury oraz innych źródeł, a także analizowania, rozpoznawania interpretowania i wartościowania zabytków architektury, jak również formułowanie wniosków.

Celem w zakresie kompetencji personalnych i społecznych jest przygotowanie studenta do samodzielnej oraz zespołowej pracy studialnej i projektowej w szczególności związanej z rewitalizacją oraz wyrobienie świadomości społecznej roli architekta oraz kompetencji do popularyzacji zagadnień architektonicznych w społeczeństwie.

Wymagania wstępne

brak wymagań

Zakres tematyczny

Historia architektury powojennej i współczesnej. Modernizm powojenny: działalność przedwojennych funkcjonalistów (Gropius, Mies van der Rohe), tzw. architektura skóry i kości; wysokościowce; powojenna twórczość Le Corbusiera – brutalizm (jednostka marsylska, zabudowa Chandigarh); Oscar Niemeyer. Neoekspresjonizm: Eero Saarinen , F.L Wright, J. Utzon, H. Scharoun; neokonstruktywizm – P. Nervi, K. Tange, M. Nowicki. Upadek modernizmu – przyczyny; architektura high-tech (Centre Pompidou); postmodernizm i jego odmiany (R. Venturi, Ch. Moore, R. Bofill, P. Johnson, F. Hundertwasser); dekonstruktywizm (F. Gehry, Z. Hadid, Coop Himmelb(l)au, D. Libeskind); neomodernizm (J. Nouvel, A. Siza); architektura blobowa. Architektura polska: Modernizm lat 1945-1949: inspiracje zachodnie, żyletkowe. Socrealizm – geneza i specyfika stylu, związki z architekturą radziecką. Tzw. socmodernizm – rozwój architektury konstruktywistycznej (konstrukcja łukowo-linowa, trzonolinowa, tensegrity); architektura sakralna; architektura wielkopłytowa – próby kreacji architektonicznej; dekoracje typu murale. Postmodernizm: nurty i odmiany, twórczość M. Budzyńskiego, D. Kozłowskiego, R. Loeglera. Neomodernizm: JEMS, formy wernakuklarne; dekonstruktywizm; współczesna architektura sakralna – neohistorym; działalność stararchitektów w Polsce (N. Foster, Z. Hadid, D. Libeskind).

W uzupełnieniu do projektu PROJEKT A6 Historia budynków do  nauki i pracy

Metody kształcenia

Wykład konwencjonalny, wykład informacyjny, pokaz, prezentacje audio-wizualne.

Praca z książką, praca z dokumentem źródłowym, dyskusja.

Efekty uczenia się i metody weryfikacji osiągania efektów uczenia się

Opis efektu Symbole efektów Metody weryfikacji Forma zajęć

Warunki zaliczenia

Student zdobywa zaliczenie  na podstawie obecności na wykładach oraz zdanego kolokwium.

Student oceniany jest za całokształt pracy, obecność na zajęciach, aktywność, zaangażowanie oraz systematyczność.

Literatura podstawowa

Banham R., Rewolucja w architekturze, WAiF, Warszawa 1979.

Giedion S., Przestrzeń, czas i architektura, PWN, Warszawa 1968

Gössel P., Leuthäuser G., Architektura XX wieku, Taschen, Köln, 2006.

Jencks Ch., Ruch nowoczesny w architekturze, WAiF, Warszawa 1987.

Jencks Ch., Architektura postmodernistyczna, Arkady, Warszawa 1987.

Jencks Ch., Architektura późnego modernizmu, Arkady, Warszawa 1989.

Pevsner N., Pionierzy współczesności. Od Williama Morrisa do Waltera Gropiusa, WAiF, Warszawa 1978.

Trzeciak P., Przygody architektury XX wieku, Nasza Księgarnia, Warszawa 1974.

Wisłocka I., Awangardowa architektura polska 1918-1939, Arkady, Warszawa 1968.

Awangarda polska. Urbanistyka i architektura. 1918-1939,

Czerner  O., Listowski H., Interpress, Editions du Moniteur, Warszawa, Paris, 1981.

Biegański P., U źródeł architektury współczesnej, PWN, Warszawa 1972.

Ghirardo D., Architektura po modernizmie, VIA, Toruń 1999.

Jencks Ch., Le Corbusier – tragizm współczesnej architektury, WAiF, Warszawa 1982.

Latour S., Szymski A., Rozwój współczesnej myśli architektonicznej, PWN, Warszawa 1985

Olszewski A., Dzieje sztuki polskiej 1890-1980, Interpress, Warszawa 1988.

Olszewski A., Nowa forma w architekturze polskiej 1900-1925, Ossolineum, Wrocław 1967.

Pevsner N., Historia architektury europejskiej, t. II, PWN, Warszawa 1981.

Syrkus H., Ku idei osiedla społecznego 1925-1975, PWN, Warszawa 1976.

Syrkus H., Społeczne cele urbanizacji. Człowiek i środowisko, PWN, Warszawa 1984.

Literatura uzupełniająca

Latour S., Szymski A., Rozwój współczesnej myśli architektonicznej, PWN, Warszawa 1985

Olszewski A., Dzieje sztuki polskiej 1890-1980, Interpress, Warszawa 1988.

Olszewski A., Nowa forma w architekturze polskiej 1900-1925, Ossolineum, Wrocław 1967.

Pevsner N., Historia architektury europejskiej, t. II, PWN, Warszawa 1981.

wskazane artykuły w czasopismach fachowych, jak „Biuletyn Historii Sztuki” i „Kwartalnik Architektury i Urbanistyki”.

Uwagi

Sala wykładowa i seminaryjna z możliwością zaciemnienia powinna być wyposażona w sprzęt audio-wizualny, tablice do pisania i prezentowania plansz


Zmodyfikowane przez dr hab. inż. arch. Marta Skiba, prof. UZ (ostatnia modyfikacja: 26-04-2022 12:54)