SylabUZ

Wygeneruj PDF dla tej strony

Podstawy badań medioznawczych - opis przedmiotu

Informacje ogólne
Nazwa przedmiotu Podstawy badań medioznawczych
Kod przedmiotu 15.1-WH-DiksP-PBM-S17
Wydział Wydział Humanistyczny
Kierunek Dziennikarstwo i komunikacja społeczna
Profil ogólnoakademicki
Rodzaj studiów drugiego stopnia z tyt. magistra
Semestr rozpoczęcia semestr zimowy 2019/2020
Informacje o przedmiocie
Semestr 2
Liczba punktów ECTS do zdobycia 10
Typ przedmiotu obowiązkowy
Język nauczania polski
Sylabus opracował
  • dr hab. Piotr Kładoczny
Formy zajęć
Forma zajęć Liczba godzin w semestrze (stacjonarne) Liczba godzin w tygodniu (stacjonarne) Liczba godzin w semestrze (niestacjonarne) Liczba godzin w tygodniu (niestacjonarne) Forma zaliczenia
Wykład 30 2 - - Egzamin
Ćwiczenia 30 2 - - Zaliczenie 

Cel przedmiotu

Zapoznanie się z procesem badania mediów i podstawowymi metodami badań medioznawczych. Poznanie najważniejszych teorii badań medioznawczych. Przeprowadzenie badań mediów we własnym zakresie. Krytyczna analiza wyników otrzymanych badań.

Wymagania wstępne

brak

Zakres tematyczny

Wykład:

Proces badawczy i struktura procesu badawczego: istota badań, plan, koncepcja, elementy badań, skale i typologie, etyka badań, próbkowanie. Strategie badań: metody jakościowe, analiza treści, badania sondażowe, badania longitudinalne, badania doświadczalne. Analiza danych: stytystyka, sprawdzanie hipotez. Zastosowanie badań: media drukowane, media elektroniczne, reklama, public relations, Internet. Teorie badań medioznawczych: funkcjonalizm amerykański, teoria użytkowania i korzyści, teoria agenda-setting, dramaturgiczna koncepcja życia społecznego Ervinga Goffmana, teoria empiryczna: hipoteza spirali milczenia Elisabeth Noelle-Neumann, teoria krytyczna, determinizm technologiczny, ekonomia polityczna komunikowania. Rytuał i rytualna koncepcja komunikacji (społecznej i medialnej). Teoria imperializmu kulturowego i globalizacji mediów.

                                           

Ćwiczenia:

Przygotowanie do podjęcia badań. Analiza zawartości prasy. Analiza zawartości mediów. Semiotyka dziennikarskiego obrazu fotograficznego. Budowanie ankiety na potrzeby wybranych badań nad mediami. Rytuał w badaniach komunikacji. Analiza retoryczno-erystyczna przekazów politycznych. Metody ilościowe w analizie treści przekazów medialnych. Ilościowe badania nad odbiorem. Analiza nakładów, telemetria, radiometria i badania przekazów online. Prezentacje wyników badań i ocena ich jakości.

Metody kształcenia

Wykład, analiza przypadku, prezentacja, dyskusja, analiza danych.

Efekty kształcenia i metody weryfikacji osiągania efektów kształcenia

Opis efektu Symbole efektów Metody weryfikacji Forma zajęć

Warunki zaliczenia

  1. Aktywny udział w zajęciach.
  2. Prezentacja na zajęciach.
  3. Zbudowanie ankiety na wybrany temat.
  4. Projekt – powiększone badanie medioznawcze wybraną metodą.

Obciążenie pracą

Obciążenie pracą Studia stacjonarne
(w godz.)
Studia niestacjonarne
(w godz.)
Godziny kontaktowe (udział w zajęciach; konsultacjach; egzaminie, itp.) 100 -
Samodzielna praca studenta (przygotowanie do: zajęć, kolokwium, egzaminu; studiowanie literatury przygotowanie: pracy pisemnej, projektu, prezentacji, raportu, wystąpienia; itp.) 100 -
Łącznie 200 -
Punkty ECTS Studia stacjonarne Studia niestacjonarne
Zajęcia z udziałem nauczyciela akademickiego 4 -
Zajęcia bez udziału nauczyciela akademickiego 4 -
Łącznie 8 -

Literatura podstawowa

  1. E. Babbie, Badania społeczne w praktyce, Warszawa 2004.
  2. M. Lisowska-Magdziarz, Analiza zawartości mediów, Kraków 2004.
  3. Nauka o komunikowaniu. Podstawowe orientacje teoretyczne, red. B. Dobek-Ostrowska, Wrocław 2001.
  4. A.N. Oppenheim, Kwestionariusze, wywiady, pomiary postaw, Poznań 2004.
  5. W. Pisarek, Analiza zawartości prasy, Kraków 1983.
  6. E. W. Rothenbuhler, Komunikacja rytualna. Od rozmowy codziennej do ceremonii medialnej, tł. J. Barański, Kraków 2003.
  7. L. Taylor, A. Willis, Medioznawstwo: teksty, instytucje i odbiorcy, tł. M. Król, Kraków 2006.
  8. R. D. Wimmer, J. R. Dominick, Mass media. Metody badań, Kraków 2008.

Literatura uzupełniająca

  1. T. Goban-Klas, Media i komunikowanie masowe, Warszawa 2004.
  2. D. McQuail, Teoria komunikowania masowego, tł. M. Bucholc, A. Szulżycka, Warszawa 2007.
  3. Studia nad mediami i komunikowaniem masowym. Prawo - język - tekst, red. J. Fras, Toruń 2007.
  4. J. B. Thompson, Media i nowoczesność. Społeczna teoria mediów, tł. I. Mielnik, Wrocław 2001.

Uwagi

W przypadku wyboru „lżejszej” formy końcowego zaliczenia przedmiotu kierunkowego na podstawie projektu (któremu przypisano mniejszą wartość punktów ECTS) zamiast egzaminu (wyżej punktowanego), studenci są zobligowani do zaliczenia w tym samym semestrze dodatkowego przedmiotu z oferty przedmiotów do wyboru, by w końcowym rozliczeniu semestru uzyskać co najmniej 30 punktów ECTS (uzyskanie co najmniej 30 pkt. ECTS jest warunkiem zaliczenia semestru).

Fakt wybrania niżej punktowanej formy zaliczenia danego przedmiotu oraz wybór w związku z tym dodatkowego przedmiotu należy zgłosić osobie prowadzącej zajęcia oraz w sekretariacie IFP najpóźniej do końca drugiego tygodnia właściwego semestru.


Zmodyfikowane przez dr Krystian Saja (ostatnia modyfikacja: 15-06-2019 13:59)